લોચો , ભાગ-૩
લોચો , ભાગ-૩
“હાય દીદીજી, કેમ શું ચાલે છે? કેવી
ચાલે છે તારી અને તારા રસાયણોની લવ સ્ટોરી?”
“એ ડફોળ , બકવાસ બંધ કર અને થોડી
ગંભીર થા. મારે તને એક વાત કહેવી છે. જે
મે આજ સુધી કોઇને કહી નથી.” સ્નેહાએ સામેથી કહ્યુ.
“હા બોલ બોલ દીદી. બીન્દાસ બોલ.”
નેહાએ આગવી છટાથી કહ્યુ.
“અત્યારે નહી કહુ. હું ગુરૂવારે
ત્યાં આવુ છું ત્યારે જ સરપ્રાઇઝ આપીશ તને અને મમ્મી પપ્પાને.”
:તો મને કેમ કહ્યુ કે એક વાત કહેવી
છે? એ ન ચાલે. હવે ગુરૂવાર સુધી મને પેટમાં દુકહ્તુ જ રહેવાનુ.”
“ભલે દુખે હો. ગુરૂવાર સુધી રાહ જો.
બહુ મોટી સરપ્રાઇઝ સાથે આવી રહી છું હું અને ત્યારે મારે તારી મદદની પણ જરૂર
પડવાની છે.”
“ઓ.કે. દીદી. તારા માટે તો મારી જાન
હાજર છે. તુ કહેશે એ મદદ કરી દઇશ હું.”
“ચુપ થા નેહા, એવુ નહી બોલવાનુ. ચલ
બાય, મને એક કોલ આવે છે વેઇટીંગમાં હું તારી સાથે પછી વાત કરું.”
“ઓ.કે. બાય દીદી, મળીએ ગુરૂવારે.”
**********
“સાધના, આઇ એમ સો હેપ્પી ટુડે.” બીજા
દિવસે સવારે કોલેજમાં સાધનાને જોતાવેંત જ નેહા ઉછળતી તેને કહેવા લાગી.
“અરે પણ થયુ છે શું એ તો મને કહે, આમ
કેમ ગાંડાની માફક કૂદે છે?”
“મારા પ્લાન વિષે મે તને કહ્યુ હતુ,
યાદ છે? તેને અંજામ આપવાનો દિવસ નજીક આવી ગયો છે, બહુ નજીકના ભવિષ્યમાં મારા
પ્લાનને સાકાર થતુ તુ જોઇ શકવાની છે.”
“આર યુ સીરીયસ?”
“યા સાધના, આઇ એમ સીરીયસ.”
“ઓહ માય ગોડ! છતા પણ કહ્યુ
છું કે પ્લીઝ બી કેરફુલ. કાંઇક મોટો લોચો ન થાય.”
“નહી થાય સાધના. મે કહ્યુ હતુ ને કે
કાંઇ લોચા હું થવા નહી દઉ.”
“આઇ હોપ સો. હવે એ બધુ છોડ અને ચાલ
લેક્ચર શરૂ થતુ જ હશે.”
“ઓ.કે. ચલ.” કહેતી બન્ને સખીઓ વર્ગમાં જવા નીકળી ગઇ પણ
નેહાને ક્યાં ખબર હતી કે બહુ મોટો લોચો તેની રાહ જોતો તેનો પીંછો કરી રહ્યો છે.”
**********
“હાય દીદી, નાઇસ ટુ મીટ યુ આફટ્ર સચ
અ લોંગ ટાઇમ.” સ્નેહા ટ્રેનમાંથી ઉતરતા જ નેહા તેને ભેટી પડી.
“આઇ એમ અલ્સો હેપ્પી નેહા, વતન
છોડ્યાને જાણે વર્ષો વીતી ગયા હોય એવુ લાગતુ હતુ.”
“અરે દીદી, તારો સામાન ક્યાં છે?
ભૂલી નહી ગઇને અંદર?”
“તુ ટેન્શન ના લે, સામાન પાછળ આવે
છે. મારા મિત્ર પાસે છે મારી બેગ.”
“તારો મિત્ર????? મીસ સ્નેહાનો મિત્ર
કોઇ છોકરો હોય તે મને માનવામાં નથી આવતુ.”
“મજાક બંધ કર, જો એ આવે જ છે, તે
સાંભળી જશે તો તેને ખોટુ લાગશે.”
“સુકેતુ, મીટ માય સિસ્ટર નેહા. વી આર
ટ્વીન્સ. હું કહેતી હતી ને કે અમે બન્ને એક જ સરખા દેખાવની છીએ, અમારા બન્ને વચ્ચે
બહુ પાતળી ભેદરેખા છે જે બહુ ઓછા લોકોની ધ્યાને આવે છે.”
“હાય નેહા, નાઇસ ટુ મીટ યુ.”
“નેહા અમે બન્ને સાથે સ્ટડી કરીએ
છીએ, હી ઇઝ માય બેસ્ટ ફ્રેન્ડ.”
“હાય સુકેતુ. મી અલ્સો હેપ્પી ટુ મીટ
યુ. લેટ્સ ગો હોમ.” ત્રણેય સાથે એક્ટિવામાં બેસી ઘર તરફ જવા નીકળ્યા.
**********
ઘરે આવી સ્નેહા તેના મમ્મી પપ્પાને
વળગીને રડી પડી, પોતાના મિત્ર સુકેતુ કે જે આઉટ ઓફ ગુજરાતનો હતો અને ખાસ સ્નેહા
તેને ગુજરાતનો મોટો તહેવાર દિવાળી સેલીબ્રેશન જોવા માટે સાથે લાવી હતી તેનો પરિચય
કરાવ્યો.તેના માતા-પિતાએ સુકેતુને આવકાર આપ્યો અને ગેસ્ટ રૂમ ખોલી આપ્યો જેથી તે
આરામથી ફ્રેશ થઇ શકે. સ્નેહા પણ બન્ને બહેનોનો સાથે રૂમ હતો ત્યાં ફ્રેશ થવા જતી
રહી.
**********
“કોફી ફોર યુ, સુકેતુ.”
“ઓહ, થેન્ક્સ અ લોટ નેહા.”
“અરે, તમે મને ઓળખી ગયા? હાઉ???”
નેહાએ આશ્ચર્યથી તેને પુછ્યુ.
“પહેલી વાત તો એ કે સ્નેહા મને
સુકેતુ નહી જસ્ટ કેતુ કહીને બોલાવે છે અને બીજુ કે આ તમારા ડાબા ગાલ ઉપર તલની
નિશાની છે એ સ્નેહાથી તમને અલગ પાડે છે, સમજ્યા નેહાજી?”
નેહા તો સુકેતુની હોંશીયારી જોઇ
હતપ્રભ બની ગઇ, આજ સુધી એક નજરમાં કોઇ એટલે કો તે બન્ને બહેનોને ઓળખી નથી શક્યુ
અને સુકેતુએ તેને ઓળખી લીધી, આ વાત સુકેતુના માઇન્ડ પાવરની સાબિતી હતી.
“શું બન્ને વાતો કરી રહ્યા છો?”
પાછળથી સ્નેહાએ પુછ્યુ.
“દીદી ,સુકેતુએ એક નજરમાં મને ઓળખી
લીધી. હી ઇઝ સો ક્લેવર.”
“હાસ્તો નેહા, સુકેતુ મારાથી પણ દસ
ગણો હોંશીયાર છે, સાચુ કહું તો છેલ્લા છ મહિનાથી તે મારો મિત્ર બન્યો છે ત્યારથી
તેણે મને દુનિયા સામે ખુલ્લા દિલે બોલતા શીખવ્યુ છે. તેણે જ મને સમાજવ્યુ છે કે
માત્ર હોંશીયાર થવાથી ચાલતુ નથી, સાથે સાથે લોકો સાથે વાત સહજતાથી કરવાની કળા અને
આપણી વાત કોઇને સમજાવવાની કળા આપણામાં હોવી ખુબ જ જરૂરી છે. આજે હું સહજતાથી બોલુ
છું તેનો શ્રેય કેતુ ને જ જાય છે, બાકી તને તો ખબર જ છે કે હું મમ્મી પપ્પા સાથે
પણ કામથી કામ જ બોલતી.” સ્નેહાના મોઢે સુકેતુના વખાણ સાંભળી નેહા ચકિત થઇ ગઇ.
“ચાલો મમ્મી તમને બ્રેકફાસ્ટ માટે
બોલાવે છે.” કહેતી નેહા ત્યાંથી બહાર જતી રહી.
**********
“સ્નેહુ, છેલ્લી ચોવીસ કલાકમાં મે
તને અગણિત કોલ કર્યા પણ તુ મારો ફોન ઉપાડતી જ નથી, એવી તે શું ભૂલ કરી દીધી છે મે?
મારો મેસેજ વાંચીને પ્લીઝ મને કોલ કરજે, આજના દિવસમાં જો તુ મને કોલ નહી કરે તો આ
પૃથ્વી પર મારો આ છેલ્લો દિવસ હશે.” મેસેજ વાંચતા જ સ્નેહા થથરી ઊઠી. તે સમજવા,
વિચારવાની ક્ષમતા ગુમાવી બેઠી, જાણે આખુ ઘર ચકરાવા લઇ રહ્યુ હોય તેવુ ફીલ થવા
લાગ્યુ. બેડનો આધાર લઇ તે માંડ માંડ ઊભી રહી હતી નહી તો તે પડી જ જવાની હતી.
“હે ભગવાન આ શું થાય છે?”
“દીદી, મમ્મી નાસ્તો કરવા બોલાવે છે,
જલ્દી આવ. બહુ તૈયાર નહી થવાનુ હવે, સુકેતુ પણ આવી ગયો છે.”
“એક મિનિટ આવુ છું નેહા.” તેણે
જલ્દીથી ફોનને મૂકી દીધો અને ચહેરો ધોઇ તે નાસ્તો કરવા જતી રહી, અવારનવાર બસ તેને
એ મેસેજ આંખ સામે જ તરવરતો હતો. જેમતે નાસ્તો કરી ફટાફટ તે પાછી રૂમમાં જતી રહી.
બધા તેનુ આવુ વર્તન પચાવી ન શક્યા અને એક નજરે તેને જોઇ જ રહ્યા.
“સાયદ, થાકી લાગે છે એટલે આરામ કરવા
જતી રહી છે, સુકેતુ તમે પણ થોડી વાર આરામ કરો પછી આપણે બહાર જઇએ.” નેહાએ વાતને
વાળતા કહ્યુ અને પોતે સ્નેહાની પાછળ તેના રૂમમાં જતી રહી.
“દીદી, વ્હોટ હેપ્પન્ડ? કેમ અચાનક આ
રીતે આવી ગઇ? એની ટેન્શન?” નેહાએ પુછ્યુ.
સ્નેહાએ ધીમે રહીને રૂમનો દરવાજો બંધ
કરી દીધો અને નેહાની સામે ફોન ધરતા બહુ શાંત સ્વરે પુછ્યુ, “નેહા આ શું છે?”
“દીદી, આ મેસેજ..... આ મેસેજ,
......રે ક્યારે વાંચ્યો?” નેહા આખો મેસેજ વાંચી ચોંકી ગઇ, તેને શબ્દો મળતા ન હતા
કે હવે તે શું જવાબ આપે.
“મે આ મેસેજ ક્યારે વાંચ્યો તેના
કરતા વધુ મહત્વ એ વાતનું છે કે આ મેસેજ તારા ફોનમાં છે અને એ પણ મારા નામથી.” કોણ
છે આ વ્યક્તિ અને તને એ સ્નેહુ કહીને શું કામ મેસેજ કરે છે, તુ વાંચ એ મરવાની વાત
કરે છે. સાચુ કે મને કે શું છે આ મેટર? એકપણ શબ્દ છુપાવ્યા વિના તારે મને બધુ
કહેવાનુ છે નહી તો આપણા સબંધ આજે જ ખત્મ.” સ્નેહાના સળગતા વેણ સાંભળી નેહા થથરી
ઊઠી.
“દીદી જસ્ટ વેઇટ અ મિનિટ, હું રિતેશ
સાથે વાત કરી લઉ પછી તને બધી વાત કહું છું. પ્લીઝ દીદી.” નેહાની આંખમાંથી આંસુ
વહેવા લાગ્યા.
“ઓ.કે. તારા વાત કરવાથી કોઇનો જીવ
બચતો હોય તો મને કાંઇ પ્રોબ્લેમ નથી પણ ફટાફટ વાત કરીને રૂમમાં આવ અને મને બધી
હકિકત કહેજે નહી તો મમ્મી પપ્પાને મારે આ મેસેજ બતાવવો પડશે.”
“હા દીદી, હમણા જ આવુ છું” કહેતી
નેહા ફોન લઇને બહાર નીકળી ગઇ.
વધુ આવતા અંકે.....................
WRITTEN BY – RUPESH GOKANI
Comments
Post a Comment