સોમ ભાગ-૨

 

વાર્તાનુ નામ : સોમ ભાગ-૨

       પુલકિત જરા નીચે ઊડી ત્યાં તો બસ સાથે અથડાઇને નીચે પડી થોડીવાર કોઇ વાહન ન આવ્યુ ત્યાં તો સોમે અને રેવાએ તેને ચાંચો મારીને ઉઠાડી અને રોડની સાઇડમાં રહેલા ઠુંઠા પર બેસાડીને રેવા તેના માટે થોડા દાણા લઇ આવી અને થોડીવાર પછી સોમ અને પુલકિતને રસ્તા પર રહેલા ખાબોચિયામાંથી પાણી પીવડાવ્યુ. પુલકિતને બહુ લાગ્યુ ન હતુ આથી થોડી વાર આરામ કર્યા બાદ તેઓએ ફરીથી પોતાની સફર ચાલુ કરી દીધી. સાંજ પહેલા તો તેઓ પહોંચી ગયા. થોડી જ વારમાં તેઓએ રાત્રે સુવા માટે તણખલા અને કચરો એકઠો કરીને સૌ સૌનો નાનકડો એવો માળો બનાવી લીધો.

              શાળાના મેદાનમાં તો રોજ રોજ નાના બાળકોને રમતા જોવા મળતા અને તેના નાસ્તા બોક્ષમાં વધેલો નાસ્તો તેઓ ખાઇ શકતા હતા અને પાણીયારા પર પાણી પણ પી શકતા હતા. અહીં તો હાઇ વે પર જીવન જાણે એક સંઘર્ષ હતુ. સતત અહીંથી પસાર થતા વાહનોનો ઘોંઘાટ અને ખુબ જ દુર એક નાનકડુ તળાવ હતુ જેમાંથી પાણી પી શકાતુ હતુ. કચરાના ઢગલામાંથી થોડુ ઘણુ ખાવા મળતુ હતુ અને થોડાક બી વૃક્ષ પરથી મળી જતા હતા.

              “મા મારે પણ શાળાએ ભણવા જવુ છે. પેલા નાના બાળકોની જેમ.” પુલકિતે એક દિવસ પોતાની રોજિંદી જીંદગીથી કંટાળીને કહ્યુ.

              “બેટા આપણે ભણવા જવાનુ ન હોય આપણી જીંદગી તો આમ સંઘર્ષ માં જ વિતી જાય, રોજ પેટ ભરવા માટે દાણા શોધવા જવાનુ પાણીની તરસ લાગે ત્યારે પાણે શોધવા જવાનુ અને આપણુ ઘર બનાવવુ અને જીવતા રહેવા માટે આપણે સતત સંઘર્ષ કરવો પડે છે. આપણે સાક્ષરતાની કોઇ જરુરત નથી.”

              “માં આપણે શા માટે આમ જ જીંદગી વિતાવવી જોઇએ જીવવા માટે આ સુંદર જીવન મળ્યુ છે અને એક વિશાળ તક મળી છે તો શા માટે તેને વેડફવુ જોઇએ?” સોમે કહ્યુ.

              “બેટા, આ જીવન આપણે સુંદર ગીતો ગાવા માટે અને આપણો નિર્વાહ ચલાવવા માટે મળ્યુ છે. બાકી જ્ઞાનની વાતો તો મનુષ્યો કરે.”

              “માં એક ઊંચુ વિશાળ આકાશ છે અને નીચે અફાટ ધરતી છે. આપણી આ બે પાંખો દ્રારા આપણે ઘણુ આંબી શકીએ છીએ. આ મહામુલો જીવન વેડફવા માટે આ તક આપણે મળી નથી.”

              “બેટા, તારી આ બધી વાતો મને ન સમજાય. હુ હમણા થોડા દાણા લઇ આવુ. તુ જરા થોડા વધારે તણખલા ભેગા કરી લે તો માળો હુંફાળો થઇ જાય. આ ઠંડી દિવસે દિવસે વધતી જાય છે.”

              “હા, માં હુ અને પુલકિત આપણા માળા વ્યવસ્થિત કરી લઇએ છીએ. અને હવે તુ મોટી ડાળ પર બેસીને સુંદર ગીતો ગા અમે હમણાં દાણા પણ શોધી લાવીશુ.”

              “ઓહ, મારા દીકરાવ ખુબ જ ડાહ્યા અને સમજદાર થઇ ચુક્યા છો. લાગે છે હવે મારે ચિંતા કરવાની હવે કાંઇ જરૂર નથી.”

                     **************************

               “માં, આજે મને મોરલા દાદા મળ્યા હતા. હુ દુર મેદાનમાં ગયો હતો અને ત્યાં ઘણાં મોરલા હતા. તેણે મારી સાથે ઘણી વાતો કરી. તેમની વાતો સાંભળવાની અને સમજવાની મને ખુબ મજા પડી.”

              “બેટા, બહુ દુર જવુ નહિ આપણી સુરક્ષા આપણી ઘરની આસપાસ જ રહેલી છે. બાકી અજાણ્યા વિસ્તાર નો ભરોસો કરવો નહિ. આપણે રહ્યા નાના પંખી. કદાચને કોઇ તને પકડી પાડે અને પીંજરમાં પુરી દે અથવા કોઇ હિંસક પ્રાણી તને દબોચી લે તો મારી તો દુનિયા લુટાઇ જાય. મારા માટે તમે બે જ મારી દુનિયા છો.”

              “માં, હુ કોચલામાં રહેવા માંગતો નથી. વિશાળ દુનિયા અને વિપુલ તકો રહેલી છે આ દુનિયામાં. સાંભળ ને મારી વાત.”

              “હા બોલ મારા જ્ઞાની દીકરા.”

              “મોરલા દાદા કહેતા હતા કે સાચી ખુશી બધા વિચારો છોડીને મન મુકીને ઝુમવામાં છે. આ જીવન એકવાર મળે છે અને તેમાં ઘણી બધી પ્રતિકુળતા રહેલી છે તે ડગલે અને પગલે આપણી સાથે આવતી રહે છે અને તેનુ નામ જ જીંદગી છે. બસ આપણે તે બધાને ભુલીને તેના પર ધ્યાન દીધા સિવાય સદા મન મુકીને ઝુમતા રહેવાનુ છે. માં આ જીવન કેટલુ સુંદર છે તેમાં કડવાશ ભરપુર છે પરંતુ તેના વચ્ચે થોડી મીઠાશ પણ ખુબ જ સરસ લાગે છે.”

              “મારા દીકરા તુ ખરેખર બહુ મોટો થઇ ગયો છે. મોટો અને બહુ જ સમજદાર થઇ ગયો છે. ચાલ હવે સુરજ આથમી ગયો આપણે હવે સુવાની તૈયારી કરી લઇએ.”

              “માં, માં આપણે કેમ અત્યારમાં સુઇ જઇએ વહેલા વહેલા? માણસો તો અંધારુ થઇ જાય પછી પણ જાગતા જ હોય છે. આખી આખી રાત આ રસ્તે ચાલતા વાહનોનો અવાજ આવતો જ રહે છે. તો શું એ માણસો ક્યારેય સુતા જ નહી હોય?” પુલકિત દાણા ચણી આવીને બોલી ઉઠી.

              “બેટા, આપણે સદીઓથી કુદરતી ક્રમ પ્રમાણે જ જીવતા આવીએ છીએ. ઇશ્વરે દરેક સજીવના શરીરની રચના સુરજ ચંદ્રના ક્રમ પ્રમાણે કરી છે અને તે આપણે પ્રાણી પશુઓએ હમેંશા જાળવી રાખ્યો છે એટલે જ આપણે તંદુરસ્તીપુર્વક જીવી રહ્યા છે અને માણસ તે ક્રમ ભુલીને બેફામ જીવન જીવવા લાગ્યો છે અને તેના કારણે જ તે ગંભીર શારીરિક માનસિક પરેશાનીમાં ફસાવા લાગ્યો છે.” રેવાએ પુલકિતને સમજાવતા કહ્યુ.

              “પુલકિત આપણે મનુષ્યો જેવુ બનવાનુ નથી આપણે જેવા ઇશ્વરે બનાવ્યા છે તેવા જ રહીએ તેમા જ આપણી ભલાઇ છે. ઇશ્વર સાથે બાથ ભીડવામાં કોઇ ફાયદો નથી. ઇશ્વરે જે નક્કી કરેલુ છે તે પ્રમાણે જીવવામાં જ આપણી ભલાઇ છે”

                    **********************

              “માં બહુ જ તરસ લાગી છે. મારે પાણી પીવુ છે. કયાંય પાણી જ નથી. પેલુ તળાવ પણ સુકાઇ ગયુ છે. મા મને જલ્દી પાણી પીવડાવ.” પુલકિતે તરસના માર્યા બેહાલ થઇને કહ્યુ.

              “બેટા જો આગળ થોડા મકાન છે તેના ફરિયા કે વાસણમા પાણી હોય તો ચાટી આવ.”

              “માં પેલા દુર ઘરમાં ફળિયુ ધોયુ છે ત્યાં ઘણુ પાણી ઢોળાયેલુ છે હુ પીતો આવ્યો. જલ્દી ચાલ પુલકિત મારી સાથે નહિ તો સુકાઇ જશે.”

              પુલકિતને પાણીનું નામ સાંભળતા જ સોમ સાથે દોડીને જતી રહી. રેવાને પણ પાણીની ખુબ તરસ લાગી હતી. બચ્ચાઓને પાણી પીવડાવવા માટે રેવાએ ગઇકાલથી પાણી પીધુ જ ન હતુ. તેનું શરીર પાણી વિના તરફડતુ હતુ. તે તેના બચ્ચાઓને કહેવા જતી જ હતી કે થોડુ પાણી લાવે પણ હવે તેનાથી ઊંચા અવાજે બોલે પણ શકાય તેમ ન હતુ અને ત્યાં તો બચ્ચાઓ ઊડીને તેની આંખથી ઓઝલ થઇ ગયા. રેવા બચ્ચાઓની આવવાની રાહ જોવા લાગી. તેના માટે એક એક પળ કાઢવી બહુ વસમી હતી. તેનો જીવ જવું જવું થઇ રહ્યો હતો પણ હજુ તેનો જીવ તેના બાળકોમાં અટવાયો હતો કે જઇ જ રહ્યો ન હતો.

              થોડીવાર બાદ બન્ને બચ્ચાઓને આવતા જોઇ રેવા ખુશ થઇ ઉઠી. તેણે પોતાની પિડાને હાસ્ય પાછળ દબાવી દીધી અને બન્ને બચ્ચાઓને પોતાની નજીક લઇ તેના પર હેતનો હિલોળ વરસાવવા લાગી. સોમ અને પુલકિત પણ માતાની ગોદમાં આવી આનંદ અનુભવવા લાગ્યા. અચાનક રેવાની આંખમાથી સરી પડેલુ આંસુ સોમ પર પડ્યુ અને તે સ્તબ્ધ બની ગયો. મા નો વિહવળ ચહેરો જોઇ તેના ચહેરા પર પણ ગંભીર ભાવો અંકાઇ ગયા.....

             

TO BE CONTINUED………….

WRITTEN BY – RUPESH GOKANI

CONTACT NO. – 80000 21640