એક અધૂરી પ્રેમ કહાની - 3

 એક અધૂરી પ્રેમ કહાની - 3 

“નિકુંજ” પીઠ પાછળથી વર્ષો જુના રણકાર સાંભળાતા તેના પગ થંભી ગયા. તેનુ વેણ બે હોંઠ વચ્ચે દબાઇ ગયુ.

            “પ્લીઝ સ્નેહા ફોર ગોડ સેક. ગો અવે એન્ડ લીવ મી અલોન” તેના સામે જોયા વિના જ નિકુંજે કહ્યુ. તેને ખબર હતી કે માંડ માંડ જેમતેમ કરીને તેણે તેની સ્નેહાની યાદોથી પીંછો છોડાવ્યો છે અને આ રીતે ગોવામાં તે યાદો ફરી દરિયાની ભરતીની જેમ હિલોળા લેતી આ રીતે તેના મનને ભીંઝવી જશે.

            “નિકુંજ પ્લીઝ એકવાર મારી સાથે વાત કરી લે. આઇ ક્નો આઇ વીલ હર્ટ યુ અ લોટ” ડુંસકુ સંભળાતા તેણે પીઠ ફેરવીને જોયુ.

            “પ્લીઝ નિકુંજ મારા કારણે તારે...............

            “હવે આ બધી વાતો કરવાની શી જરૂર છે?”

            “ઓ.કે. બટ એક ફ્રેન્ડ તરીકે તો હુ તારી સાથે થોડી વાત તો કરી શકુ ને” આંસુ લુછીને કહ્યુ.

            “પતિ સાથે હનીમુન પર આવેલી સ્ત્રી આમ અજાણ્યા પુરૂષ સાથે કેમ વાત કરવા માંગે છે?”

            “અજાણ્યા???” આ એક જ શબ્દમાં તે નિકુંજને ઘણું પુછી બેઠી અને આંસુના ધસારા સાથે નિકુંજ વળગી પડી.

            “નિકુંજ અજાણ્યા સાથે તો હુ રહુ છુ. તારા સાથે તો મારે જન્મો જન્મની પ્રીત છે. આ કાંઇ નાજુક તાંતણો નથી કે ટુટી ગયો.”

            “તો કેમ મને આમ છોડીને જતી રહી?” ભીંસ મજબુત કરતા નિકુંજે કહ્યુ.

            નિકુંજ આઇ એમ સોરી યાર. તને ખબર નથી કે લગ્ન પહેલા જ મારે ભાગી જઇ તારી પાસે આવવું હતુ પણ તને મારી નાખવાની ધમકી આપીને મજબુરીવશ મારા લગ્ન કરાવાયા અને હુ એટલી ડરપોક હતી કે બસ મારો જીવ ન આપી શકી.”

            “વ્હોટ???? આ શું બકે છે તું? કોણે આપી હતી તને આવી ધમકી? અને પાગલ મને એકવાર તો કહેવુ હતુ તો કાંઇક આપણે સાથે મળીને કોઇ રસ્તો કાઢત.”

            “મને ધમકી આપીને મામાને ઘરે મોકલી દીધી અને ત્યાં જ પિયુષ સાથે મારા લગ્ન કરાવી દીધા. હુ લાશની જેમ જીવી રહી છુ યાર. હરએક પળે તને યાદ કરુ છું હું અને આજે ભગવાન આ રીતે મારી આશ પુરી કરશે તેનો મને ખ્યાલ જ ન હતો. આજે મારે બસ તને એક જ વિનંતી કરવી છે કે પ્લીઝ મને આ નર્કની સજામાંથી છોડાવીને તારી પાસે રાખી લે. મારે ફરી એ નર્કમાં નથી જવું નિકુંજ, નથી જવુ એ નર્કમાં.” ચોધાર આંસુઓનોં બંધ તૂટી પડ્યો અને નિકુંજની ભાવનાઓ પણ પીગળવા લાગી.

            “ઓ.કે. ઓ.કે., કાલ્મ ડાઉન પ્લીઝ. અત્યારે આપણે બન્ને જાહેર સ્થળ પર છીએ. કોઇ શું વિચારશે આપણા વિશે? એક કામ કર, લે આ મારુ વિઝીટીંગ કાર્ડ અને મને નિરાંતે કોલ કરજે.” કહેતા નિકુંજે તેને પોતાનુ કાર્ડ આપી દીધુ.

            “હેય સ્નેહા, તુ અહી છે? હું તને ક્યારનો હોટેલ આસપાસ શોધી રહ્યો હતો.” પાછળથી પિયુષનો અવાજ સંભળાતા સ્નેહાએ ફટાફટ કાર્ડને છુપાવી દીધુ.

            “હું....હું...... આ ગાઇડનો આભાર માનવા આવી હતી. હોટેલના કેમ્પસમાં હતી ત્યાં તેઓ મને દેખાયા તે અહી સુધી દોડી આવી.” સ્નેહાએ નિકુંજ સામે જતાં કહ્યું

            “હા આભાર તો માનવો જ પડે તમારો મિસ્ટર કે તમે મારી અર્ધાંગીનીને બચાવી, નહી તો મારુ અર્ધુ અંગ નકામુ થઇ જાત.” પિયુષે હળવી શૈલીમાં કહ્યુ.

            “એક કામ કેમ નથી કરતી જાનુ? આજે રાત્રે તેમને ડિનર પર બોલાવીએ તો કેવુ રહેશે?” પિયુષે સ્નેહા સામે જોઈ પૂછ્યું               

            “હમ્મ્મ, તેઓ હા પડે તો મને શું વાંધો હોય? તમે જ પુછી લો અને આમંત્રણ આપી દો.” સ્નેહાને તેનો વિચાર ખુબ ગમી ગયો પણ પોતાની ભાવનાઓને કાબુમાં રાખી તે બોલી.

            “નો નો.. મિસ્ટર પિયુષ, હું આવી ફોર્માલીટીમાં માનવાવાળો વ્યકિત નથી, ઇટ્સ માય ડ્યુટી અને આઇ એમ વેરી ઓનેસ્ટ વીથ માય ડ્યુટી.”

            “અરે ભાઇ, આમ નિરાશાજનક વાત ન કરો અમારી સાથે. આજે તો તમારે અમને બન્નેને જોઇન કરવા જ પડશે. તેમા તમારુ કોઇ બહાનુ ચાલશે નહી, કેમ સ્નેહા ???” પિયુષે ફરીથી ભારપૂર્વક કહ્યું.

            “હા...... આવો તો વધુ સારુ મિસ્ટર નિકુંજ.” સ્નેહાના નાજુક આગ્રહને નિકુંજ ચાહવા છતા પણ નકારી શક્યો નહી અને તેણે હકારમાં પોતાનુ માથુ ધુણાવી દીધુ.

            “ગ્રેટ મિસ્ટર નિકુંજ, સો આપણે નવેક વાગ્યે મળીએ હોટેલ બ્લ્યુ સ્ટારમાં. અમે લોકો ત્યાં જ ઉતર્યા છીએ.”

            “ઓ.કે. ડન.” કહેતા બન્નેએ શેક હેન્ડ કર્યા અને નિકુંજ ત્યાંથી ચાલતો થઇ ગયો.

            સ્નેહા મનોમન ખુબ ખુશ થઇ ઉઠી. આજે તેના મનનો માણીગર આ રીતે ગોવામાં તેને મળી જશે એવુ તેણે સ્વપ્ને પણ વિચાર્યુ ન હતુ. આજે તે મન મુકીને નાચવા ઇચ્છતી હતી પણ હજુ તે જાણતી હતી કે નિકુંજ તેને સંપુર્ણ રીતે મળ્યો નથી. એકવાર નિકુંજ હંમેશાને માટે તેના જીવનમાં આવી ગયા બાદ તે મન મુકીને વરસી જશે.

 

            નિકુંજને પસંદ હલ્કા ગુલાબી રંગની સાડી, બેકલેસ બ્લાઉઝ સાથે મેચીંગ ઇઅરીંગ્સ તેણે પહેરી હતી. નિકુંજ ને તેના પગમાં પહેરેલી ઝાંઝરીનો રણકાર ખુબ પસંદ હતો, આથી વર્ષોથી ત્યજી દીધેલી ઝાંઝરી તેણે કાઢીને પહેરી હતી જે નિકુંજ જ તેને ભેટમાં આપી હતી અને હંમેશા સ્નેહા તેને પોતાની પાસે જ રાખતી હતી.

 

            “વાઉ સ્નેહા, શું દેખાય છે તુ આજે? લાગે કે તને આમ જ એકીનજરે નીહાળતો રહું.” પિયુષે સ્નેહા ને દર્પણમાંથી નિહાળતા કહ્યુ પણ તેને ક્યાં ખબર હતી કે સ્નેહા તેના માટે નહી પણ તેના નિકુંજ માટે સજી છે આજે.

 

            “થેન્ક્સ અ લોટ.” એકદમ ટુંકો જવાબ આપી સ્નેહા હાથમાં બ્રેસલેટને સંવારતી નીચે હોટેલમાં જવા નીકળી ગઇ.

 

            નીચે પહોંચતાની સાથે જ અગાઉથી બુક્ડ ટેબલ પર બેસી તે નિકુંજની રાહ જોવા લાગી. તેની નજર એન્ટ્રન્સ પર જ ચોટી હતી કે ક્યારે નિકુંજ આવે અને તેને આ રૂપમાં નિહાળે. આવા વિચાર વચ્ચે ગુંથાયેલી સ્નેહાને નિકુંજ આવતો દેખાયો અને તે દોડીને તેને વેલકમ કરવા દોડી ગઇ.

 

            ઝાંઝરીઓના રણૅકારે નિકુંજનુ મન ઘડીભર માટે બહેકાવી દીધુ. તે પોતાની પ્રિયતમાને એકીટશે નીહાળતો જ રહ્યો. બન્ને એકબીજાને માત્ર જોઇ રહ્યા હતા. શબ્દોનું સ્થાન હવે નજરોએ લઇ લીધુ હતુ. મુક બની જાણે બન્ને આટલા સમયની વાતો ન કરી રહ્યા હોય તેમ તેના હાવભાવ બદલી રહ્યા હતા, સામે નિકુંજનો ચહેરો પણ ચીસો પાડીને કહેતો ન હોય કે કેમ મને તારી મજબુરીની વાત ન કરી તે સ્નેહા. આમ બન્ને મુક બની ભાવનાઓનું આદાન પ્રદાન કરી રહ્ય હ્તા ત્યાં પાછળથી પિયુષનો અવાજ સંભળાયો.

 

            “વેલકમ મિસ્ટર નિકુંજ. થેન્ક્સ ફોર જોઇન અસ.”

 

            “માય પ્લેઝર મિસ્ટર પિયુષ.”

 

            “લેટ્સ કમ મિસ્ટર નિકુંજ .”

 

            બધા ટેબલ પર ગોઠવાઇ ગયા અને ડિનરનો ઓર્ડર અપાઇ ગયો. હજુ ડિનર આવવાને વાર હતી ત્યાં પિયુષે વાતનો દોર સાધતા કહ્યુ.

 

            “વેલ મિસ્ટર નિકુંજ, આ પ્રેમની નગરી ગોવામાં તમે એકલા જ રહો છો?”

 

            “યા અહી હું જોબ કરુ છું તે એકલો જ રહું છું. મારુ ફેમીલી વતનમાં છે. રજાઓના સમયમાં ત્યાં જાંઉ છું બાકી અહી ટુરિસ્ટૉ જ મારુ ફેમીલી છે.”

 

            “ગ્રેટ. મતલબ હજુ તમે અનમેરીડ છો, રાઇટ?”

 

            “હા , હજુ મે લગ્ન કર્યા નથી.”

 

            “કેમ???” બહુ અઘરો પ્રશ્ન પિયુષે પુછી લીધો જાણે ડિનર પહેલા જ નિકુંજના હોંઠ સિવાઇ ગયા.

 

            “મનની પ્રીયતમા હજુ સુધી મળી નહી તે કુંવારો રહેવાનુ જ પસંદ કર્યુ મે.” તેણે જરા ત્રાંસી નજરે સ્નેહા તરફ મીટ માંડતા કહ્યુ.

 

            “કેમ, તમારા મનમાં તમારી પ્રિયતમાની કેવી છબી છે, જરા અમને પણ કહો, કેમ સ્નેહા ??? તુ તો કાંઇક બોલ. હું જોઈ છું કે જ્યારથી આ મીસ્ટર ગાઇડ આવ્યા છે તારુ ધ્યાન ભટકાયેલુ જ છે.” પિયુષે ભારવાચક શબ્દમાં કહ્યુ.

 

            “હમ્મ્મ નહી તો. એવું તે કાંઇ નથી. તમારી બન્નેની વાતો સાંભળું છું બસ.” તેણે બનાવટી હાસ્ય સાથે પ્રત્યુતર વાળ્યો.

 

            “એક્સક્યુઝ મી, એક કોલ આવે છે.” કહેતો નિકુંજ ત્યાંથી નીકળી બહાર ગયો.

  ક્રમશ .. 

લેખકનું નામ : ભાવિષા ગોકાણી